Wspólne kształtowanie rozwoju wsi

Na zmianę składa się kilka elementów, które znajdują odzwierciedlenie także w zadaniach:

Zmiana wymaga nowego spojrzenia, myślenia, wizualizacji, analizowania – to także „praca mentalna”. Dlatego w każdym rozdziale znajduje się co najmniej jedno zadanie, które wymaga przemyślenia czegoś.

Zmiana wymaga refleksji, wewnętrznego połączenia z tym, co (chcemy) robić – to także „praca z serca”. Dlatego w każdym rozdziale znajduje się co najmniej jedno zadanie, które wymaga od ciebie spojrzenia w głąb siebie.

Zmiana wymaga działania, „wyjścia” ze swoimi pomysłami na spotkania i realizację – to także „praca ręczna”. Dlatego w każdym rozdziale znajduje się co najmniej jedno zadanie, które wymaga od ciebie wyjścia i zrobienia czegoś małego w swojej wiosce.

Pod wszystkimi zadaniami jest miejsce na Twoje wyniki i doświadczenia. Im więcej zechcesz się podzielić, tym więcej wszyscy możemy się od siebie nauczyć. A jednak jest to przestrzeń publiczna, w której się poruszamy, dlatego należy uważać na swoje granice.

Zadania, które najbardziej Cię przyciągają lub odpychają, są dla Ciebie najbardziej interesujące – ponieważ tutaj masz rezonans emocjonalny i połączenie. Radzimy z jednej strony skupić się na swoich chęciach i entuzjazmie, a z drugiej strony od czasu do czasu podjąć wyzwanie i uporać się z czymś, co początkowo budzi opór – bo tylko poprzez wyzwania wychodzimy ze swojej strefy komfortu i uczymy się najwięcej.

Dla każdego, kto jest zainteresowany tego typu rzeczami: Technicznie rzecz biorąc, jesteśmy w Coursepress, aplikacji od Wordpress. Pracujemy na własnym serwerze, dzięki czemu możesz czuć się jak w domu – Twoje dane nie będą przekazywane innym dostawcom.

W praktyce kurs jest skonstruowany w taki sposób, że przegląd wszystkich rozdziałów i sekcji masz na stronie głównej. Stamtąd możesz udać się bezpośrednio tam, gdzie chcesz. W ramach kursu możesz klikać coraz dalej, korzystając ze strzałek po prawej i lewej stronie obrazu, dzięki czemu możesz pracować także liniowo (ale prawdopodobnie już to zauważyłeś, jeśli dotarłeś tak daleko).

Jeśli masz jakiekolwiek pytania techniczne, zawsze skontaktuj się z nami. Albo tutaj, na stronie, otwierając pytanie do dyskusji, albo pocztą elektroniczną na adres stefan.kessel@dorfer-im-aufbruch.de. Stefan, nasz administrator sieci, kryje się za tym adresem e-mail i nie może się doczekać, aby Cię poznać.

ZDJĘCIE STEFANA

Teraz w końcu twoja kolej. Proszę się wszyscy przedstawić. Co najbardziej chcemy wiedzieć? Przynajmniej jak masz na imię, jaka motywacja prowadzi Cię na ten kurs i która wieś, w którym kraju związkowym jest bliska Twojemu sercu. Ale możesz też zrobić więcej... cokolwiek innego robisz, jest to ekscytujące w twoim życiu.

Weź kartkę papieru i kilka wybranych kolorów. Teraz zamknij na chwilę oczy i wyobraź sobie swoją wioskę. Niech to się zmieni w twoim umyśle, staje się coraz wspanialsze, tak wspaniałe, że prawdopodobnie nie jest nawet realistyczne. Nie ma znaczenia. Jeszcze bardziej niesamowite. Może to być obraz, który się rozwija, a może po prostu uczucie. Teraz pomaluj to, najlepiej bez przedstawiania, tylko kolory i kształty (ale jeśli widziałeś konkretne rzeczy, których absolutnie chcesz się pozbyć, oczywiście nie musisz się powstrzymywać). Kiedy uznasz, że jest to właściwe, przestań malować, spójrz na obraz i nadaj tytuł swojej utopii.

A teraz powiedz nam: jak było? Co było dla Ciebie łatwe, a co trudne? Czy ćwiczenie ujawniło konkretne życzenie wobec twojej wioski? Czy miałeś jakieś spostrzeżenia?

Możesz także przesłać tutaj swoje zdjęcie i podzielić się nim z nami. W każdym razie możesz używać tego obrazu wielokrotnie, aby połączyć się z uczuciem lub obrazem, do którego faktycznie dążysz i który wskazuje ci kierunek – małe narzędzie w podróży.

Czas porozmawiać z kilkoma innymi mieszkańcami wioski. Jedną z możliwości jest oczywiście wrzucenie zaproszenia do wielu skrzynek pocztowych lub wywieszenie kilku ogłoszeń w wiosce. Ale jest inny sposób: zaproś 2-3 osoby, które już znasz (trochę) i poproś, aby przyprowadziły ze sobą 2-3 inne osoby. Jedyną ważną rzeczą jest to, że znajdziesz format zaproszenia, w którym możesz poznać kilka nowych osób lub faktycznie rozpocząć rozmowę z osobami, które witasz na ulicy. Jeśli nie chcesz zapraszać innych osób do swojego domu, prawdopodobnie możesz pomyśleć o kilku innych opcjach.

Na początek wystarczy 90 minut – w razie potrzeby podzielone na rundę prezentacji, nieformalnej komunikacji i kluczowego pytania, którego wyniki również są spisywane, np. życzenia dla naszej wioski.

A teraz powiedz nam: Jak było? Jak zaprosiłeś? Jak przebiegło spotkanie? Nad jakim pytaniem pracowałeś? Jakie były Twoje największe doświadczenia z AHA, patrząc z perspektywy czasu?

Jeśli od czasu do czasu, może nawet przez kilka dni pomyślisz o swojej wiosce i zaobserwujesz, jakie myśli przychodzą Ci do głowy: o jakich tematach myślisz? A jeśli nie zadasz sobie pytania, co chcesz zrobić, ale co chcesz zrobić: jakie odpowiedzi znajdziesz?

A teraz powiedz nam: Czy możesz coś zrobić z tym pytaniem? Czy czujesz w sobie motyw, który chciałbyś wnieść w świat? Jak sobie z tym radzisz? Masz pomysł na kolejne kroki?

Wszyscy chcemy mieć ze sobą dobry kontakt, ale co to dokładnie oznacza? Spróbuj możliwie najdokładniej sformułować własną definicję dobrego kontaktu. Aby to zrobić, najpierw zapisz na kartce papieru wszystko, co przyjdzie Ci do głowy. Jeśli nie przychodzi Ci do głowy nic innego, zostań z nami. Podczas burzy mózgów zawsze są dwie fale, górna warstwa pomysłów, potem przerwa i głębsza warstwa. Poczekaj na drugą falę. Teraz podkreśl rzeczy, które są dla Ciebie szczególnie ważne. Jeśli jest ich więcej niż pięć, podejmij jasną decyzję, które z nich są dla Ciebie najważniejsze. Teraz spójrz na swoją listę składającą się maksymalnie z pięciu elementów i zadaj sobie pytanie, co dokładnie możesz zrobić, aby kontakt był dobry.

Teraz powiedz nam: Które terminy znalazły się na Twojej liście? Czy jesteś zaskoczony? Czy zastanawiałeś się, w jaki sposób możesz aktywnie nawiązać ten dobry kontakt?

Wypróbuj raz i zastosuj cztery kroki do konfliktu (może to być również mały konflikt lub decyzja, która w tej chwili Cię dotyczy). Na początek zastanów się, jakich tematów to dotyczy. Tak naprawdę nigdy nie chodzi o jeden temat, więc naprawdę staraj się spojrzeć na całe spektrum. Drugi krok dotyczy Twoich zainteresowań: czego naprawdę chcesz? Formułując upewnij się, że jesteś bardziej konkretny niż wartości i potrzeby (np. uznanie, bezpieczeństwo), ale nie na tyle konkretny, aby możliwe było tylko jedno rozwiązanie. Nie chcesz ograniczać swojego zakresu. Teraz szybkie sprawdzenie tematów: Czy Twoje zainteresowania obejmują wszystkie tematy? Teraz czas na kreatywność: zapisz każdy pomysł, który przyjdzie Ci do głowy, gdy spojrzysz na tematy i zainteresowania. Żadnych nożyczek w głowie, daj sobie trochę swobody. Wszystko jest dozwolone. A teraz wreszcie ułóż rozwiązanie z pomysłów, jak puzzle.

A teraz powiedz nam: Jak było? Co było dla Ciebie łatwe, a co nie? Gdzie chciałbyś otrzymać wsparcie? Czego się o sobie dowiedziałeś?

Nie zawsze musi to być ten sam format decyzji – ale kiedy jest on najbardziej odpowiedni? Najpierw zacznij od zapisania na kartce papieru po lewej stronie wszystkich sposobów podejmowania decyzji, jakie przychodzą Ci do głowy: samodzielne podejmowanie decyzji, dopóki wszyscy nie zdecydują, zgoda, konsensus, zastrzeżenia, pozdrowienia itp. Możesz spędzić trochę czasu w Internecie i dowiedzieć się więcej o dostępnych opcjach. Kiedy na kartce papieru masz przynajmniej dziesięć opcji, przejdź na prawą stronę: w jakich sytuacjach uważasz, że jest to najlepsza forma decyzji (np. konsensus przy opracowywaniu wizji).

Teraz powiedz nam: Czy zastanawiałeś się nad wieloma możliwościami podjęcia decyzji? Czy łatwo było Ci przypisać je do odpowiednich sytuacji? Czy coś Cię zaskoczyło? Czy patrząc na swoją listę zawsze decydujesz o tym, jak o niej myślałeś teraz? Czy chciałbyś coś zmienić, jeśli zajdzie taka potrzeba?

Najpóźniej dzisiaj jest ten dzień. Wychodzisz z domu i gospodarstwa i robisz coś we wsi. Nie ma znaczenia, czy wyłożysz na ulicę kilka jabłek, które zabierzesz do domu, powiesisz inspirujący plakat w gablocie, czy wreszcie naprawisz bocianie gniazdo. Pomyśl o małej rzeczy, która staje się widoczna i daje ludziom chwilę zaskoczenia lub radości. Możesz to zrobić otwarcie lub potajemnie bawić się w brownie, to nie ma znaczenia. Nie ma znaczenia, czy będziesz działać sam, czy z kilkoma wspólnikami. Po prostu coś zrób!

A teraz powiedz nam: Czy miałeś trudności z pokonaniem siebie? Albo znaleźć pomysł? Jak się czułeś podczas realizacji? Czy była jakaś reakcja we wsi na twój mały dobry uczynek? Czy masz już pomysł na następny raz?

Gdzie w Twojej wsi spotykają się młodzi ludzie? Czas ją odwiedzić. Udaj się tam, przedstaw się, jeśli jeszcze się nie znacie i powiedz im, że obecnie pracujesz nad tym, aby dać wiosce nowe życie. Powiedz im, jak ważni są, bo bez nich wioska wymrze. I poproś ich, aby powiedzieli Ci, czego potrzebują, aby dobrze się tu mieszkało. Zrób tutaj kilka notatek. Kiedy już powiedzą wszystko, co ich dotyczy, szczerze skomentuj, co chciałbyś zabrać ze sobą w ten proces i zapytaj, w jaki sposób chcieliby się zaangażować.

A teraz powiedz nam: Czy musiałeś się zmuszać do nawiązania kontaktu? Jak wyglądała rozmowa? Czy dobrze się bawiłeś? Czy nauczyłeś się czegoś o rzeczywistości nastolatków?

Poświęć trochę czasu na wybranej platformie mediów społecznościowych. Wybierz 4-5 stron/osób, których obecność w mediach społecznościowych z jakiegoś powodu zapisałeś jako pozytywną – najlepiej osoby lub organizacje, których nie znasz osobiście. Przyjrzyj się teraz bliżej ich osi czasu: co dokładnie robią? Jaki jest ton? Jak osobiści są ludzie? Jak często publikują posty? Jaki jest stosunek tekstu – obrazu – wideo? Czy donoszą także o innych, czy tylko o sobie? Czy mają kluczowe kwestie, za którymi opowiadają się? Czy publikują tylko pozytywne rzeczy, czy też negatywne? Teraz spróbuj przełożyć swoje ustalenia na „strategię mediów społecznościowych”: czym jest dla Ciebie dobry i przekonujący wygląd? Jakie zasady jako zespół zmian mógłbyś ustalić w odniesieniu do swojej obecności w mediach społecznościowych? Na przykład inspirację do komunikacji online można znaleźć także tutaj (LINK zewnętrzny: http://www.ngoleitfaden.org/online-kommunizen).

A teraz powiedz nam: czy udało Ci się znaleźć kilka podejść, które Cię przekonały? Jakie są według Ciebie najważniejsze kryteria sukcesu? Jak bardzo osobisty chcesz wyglądać w Internecie?

Weź długopis i czystą kartkę papieru i zacznij rysować symbole związane z Twoim projektem w wiosce. Możesz także uzyskać pomoc online, wpisując w wyszukiwarce obrazów „ikona” lub „clipart” i hasło, które jest Ci najbliższe. Wielu z Was pomyślało już o obrazach i może tutaj pomóc. Za każdym razem, gdy poczujesz, że nie dasz rady namalować tego, co masz na myśli, bądź szczęśliwy – bo w ten sposób nie stworzysz żadnych barier w mówieniu osobom, z którymi rozmawiasz. Kiedy już znajdziesz kilka obrazów, które Ci odpowiadają, utwórz małą choreografię: co możesz namalować, opowiadając coś? Obrazy nadają Twoim opowieściom strukturę.

Teraz powiedz nam (i możesz przesłać tutaj swoje zdjęcia jako inspirację dla innych): Jak łatwo lub trudno było znaleźć zdjęcia? Jak radzisz sobie ze swoimi umiejętnościami malarskimi? W jaki sposób obrazy wpływają na Twoje myślenie i Twoją historię? Czy próbowałeś już z kimś robić zdjęcia? Jak to było? Co może Cię powstrzymywać przed ich użyciem?

Doświadczenia wykluczenia rzadko mają miejsce, ponieważ ludzie są aktywnie wykluczani. Najczęściej nawet nie zauważamy, że nie wpuszczamy innych osób. Przeszukaj chwilę w swojej pamięci, aż znajdziesz sytuację, w której byłeś częścią grupy wykluczającej i taką, w której czułeś się wykluczony. Przyjrzyj się teraz możliwie uważnie: co dokładnie spowodowało tę dynamikę wykluczenia? Jeśli zastosujesz to teraz w swojej wiosce, co możesz zrobić, aby uniknąć tej dynamiki?

A teraz powiedz nam: Czy łatwiej ci przychodzi do głowy sytuacja wykluczenia lub wykluczenia? Jaką dynamikę byłeś w stanie rozpoznać? Jak moglibyśmy temu przeciwdziałać? Jakie dokładnie postanowienia podjąłeś w sprawie swojej wioski?

Dołącz do grupy ludzi, którzy o czymś dyskutują, sam nie będąc zbyt aktywnym. Może to być formalne otoczenie, w którym panuje umiar lub znane procesy. Ale może to być również miejsce nieformalne, np. rodzinny obiad, ponieważ spotkanie ludzi zawsze wiąże się z treścią i procesem. Weź ze sobą kartkę papieru i podziel ją: wpisz w nagłówkach TREŚĆ/CO po lewej stronie, a PROCES/JAK po prawej stronie i teraz uważnie obserwuj. Staraj się zapisywać możliwie najdokładniej, o czym mowa i w jaki sposób się mówi. Np. po lewej: o zachowaniu wiejskiego kościoła, kosztach, architekturze, ochronie zabytków, tradycji. Jasne: wszyscy się pomieszali, każdy ma swój temat, tematy zmieniają się bez decyzji, 80% nie bierze udziału. Następnie spójrz ponownie na swoją pracę i sprawdź, czy możesz odkryć jakieś interakcje.

A teraz powiedz nam: czy było ci łatwo czy trudno rozróżnić CO od JAK? Gdzie najpierw kieruje się Twoja uwaga? Czego się nauczyłeś? Czy byłeś w stanie zaobserwować wpływy w jednym lub obu kierunkach? Co to oznacza dla Twojego następnego spotkania, zarówno z perspektywy moderatora, jak i uczestnika?

Spędź trochę czasu z osobą, która naprawdę Cię interesuje. Może to być osoba, którą już dobrze znasz, ale bardziej ekscytująca będzie osoba, którą lubisz, ale której nie znasz. (Jeśli naprawdę chcesz rzucić sobie wyzwanie, możesz nawet poszukać kogoś, kogo szczególnie nie lubisz, ale bądź ostrożny, możesz być mile zaskoczony.) Teraz spójrz szybko na zegar i postanowij zanurzyć się wyłącznie w rzeczywistości drugiej osoby na 20 minut. Teraz nie chodzi o ciebie. Tylko o drugą osobę. Po otwarciu zadaj pytanie otwarte, np. „Czego chcesz dla naszej wioski?” nie zadaje więcej pytań. Od czasu do czasu przerywasz i uprzejmie powtarzasz to, co zrozumiałeś w swoich słowach, i pozwalasz im mówić dalej. Po 20 minutach możesz ponownie podzielić się swoimi przemyśleniami, ale przydaje się tu odrobina dyscypliny. Jeśli nikt nic nie powie, poczekaj chwilę – możesz chwilę pomyśleć, zanim ktoś znowu coś powie.

A teraz powiedz nam: Jak było? Czy łatwo było Ci powstrzymywać się od własnych myśli i historii? Czy to było męczące? Dowiedziałeś się czegoś o tej osobie? Czy masz wrażenie, że dana osoba nauczyła się także czegoś o sobie? Z kim mógłbyś odbyć następną rozmowę?

W tym miejscu chcielibyśmy pozostawić miejsce na wypełnienie przypadków metodowych. Opowiedz nam tutaj o metodach, których doświadczyłeś lub których używasz. Spróbuj wyjaśnić to w sposób dla nas zrozumiały lub załącz link, pod którym możemy to przeczytać. Podzielcie się swoimi doświadczeniami, a przede wszystkim powiedzcie nam, dlaczego tak bardzo je kochacie.

Zawsze są sytuacje, w których wszystko wydaje się dziwne. Jakimś cudem w pokoju pojawia się zamieszanie, może nie ma ono jeszcze nazwy, wszyscy to czują, ale często nikt z nim nie rozmawia. Teraz przypomnij sobie taką sytuację, w której w pokoju dosłownie stał słoń lub nawet nie wiedziałeś, jakie zwierzę jest w pokoju – po prostu wyraźnie czułeś, że coś cię niepokoi. Kiedy przypomnisz sobie tę sytuację, spróbuj dowiedzieć się, jak dokładnie się czułeś: w którym miejscu swojego ciała zauważyłeś, że coś jest nie tak? Jakie (być może przeciwne) uczucia odczuwałeś? Jakie myśli przychodziły Ci do głowy? Teraz spójrz na swoje działania: czego (nie) zrobiłeś? Dlaczego nie)? Co chciałbyś (nie) zrobić?

Teraz powiedz nam: Jak zauważasz problemy? Jak chciałbyś się zachować? Jak właściwie się zachowujesz? Co planujesz na następne zakłócenia?

Zastanów się nad swoją wioską i decyzjami, które zostaną podjęte w najbliższej przyszłości. Upewnij się, że są to decyzje małe (gdzie spotkamy się następnym razem?) i duże (jak zaangażować lokalną politykę?). Po prostu zapisz decyzje na kartce papieru, jedna pod drugą. Teraz przypisz każdą decyzję do jednego z pięciu pól: proste, skomplikowane, złożone, chaotyczne lub niechlujne. Teraz zapisz, jakie pierwsze kroki są zalecane w tej dziedzinie i zastosuj je do swoich obaw (np.: co mogłoby być dobrym testem w przypadku złożonych decyzji lub gdzie można znaleźć dobry przykład najlepszych praktyk w przypadku prostych decyzji?). Teraz poświęć chwilę, aby spojrzeć na arkusz i zastanowić się, co dokładnie chcesz z nim zrobić.

Powiedz nam później: Czy zadania były dla Ciebie łatwe? A przełożenie na działania w Twojej wiosce? Czy uważasz, że model jest pomocny przy podejmowaniu decyzji procesowych, czy nie? Z jakiego powodu? Jakie spostrzeżenia zdobyłeś dla swoich własnych projektów?

Osobiste otwarcie rzadko jest wyraźną częścią procesu w modelach fazowych – a jednak wewnętrzne otwarcie na nowe rzeczy i chęć porzucenia starych rzeczy są ważnymi czynnikami sukcesu we wszystkich procesach. Jeśli spojrzysz na swoje dotychczasowe doświadczenia w projektach: które elementy procesu pomogły Ci naprawdę otworzyć się na nowe rzeczy? Czego potrzebujesz, aby naprawdę przemyśleć i zaprojektować swoją wioskę? W jakich momentach dzieje się odwrotnie i zauważasz, jak się zamykasz?

A teraz powiedz nam: w jakich sytuacjach masz tendencję do otwierania się na nowe rzeczy, a w jakich się zamykasz? Jaki wpływ mogą mieć na to elementy procesu lub decyzje procesowe? Jak możesz mieć pewność, że otrzymasz wszystko, czego potrzebujesz, aby rozpocząć proces w swojej wiosce?

W tym miejscu jest miejsce na wspólne zebranie: jakich procesów sam doświadczyłeś lub o jakich słyszałeś? Mogą to być równie dobrze istniejące procesy (np. przyszłe warsztaty lub zapytanie doceniające), ale także opracowane przez Ciebie modele fazowe. Można także spojrzeć na procesy retrospektywnie i de facto określić, przez które fazy przeszły – świadomie czy nieświadomie.

Czas zająć się najważniejszą rzeczą w Twojej wiosce: ludźmi. Spotkaj się z co najmniej jedną osobą ze swojej wioski, która, jak zakładasz, zna (nawet) więcej ludzi niż ty lub przynajmniej inni. Teraz zbierz razem nazwiska (lub funkcje, jeśli ich nie znasz) osób, które z różnych powodów mają wpływ w Twojej wiosce. Upewnij się, że zdefiniowałeś swój wpływ jako coś pozytywnego i nie rób listy osób, które Cię powstrzymają. Teraz na przykład wykorzystuje metodę analizy interesariuszy, aby przyjrzeć się im bliżej. Alternatywnie możesz także narysować je jako figurki na obrazku i przypisać symbole oraz (+) i (-) do każdego z nich i połączyć je strzałkami tam, gdzie znajdują się efekty. Teraz spójrzcie na swoje wspólne zdjęcie: jacy ludzie od razu rzucają się w oczy. Już teraz weź telefon i umów się z nimi na spotkanie.

A teraz powiedz nam: Jak było? Jakich ludzi „spotkałeś”, a których jeszcze nawet nie zauważyłeś? Czy pojawili się ludzie szczególnie ważni dla wsi? Czy udało się od razu umówić na spotkanie? Jeśli nie, co dokładnie Cię powstrzymuje?

Poproś 1-2 inne osoby, aby przeprowadziły z Tobą małą burzę mózgów i szybko i bez dyskusji wypisz wszystkie osoby, które z jakiegoś powodu zainspirowały Cię i/lub zrobiły na Tobie wrażenie w ciągu ostatniego roku. Nawet nie myśl o swojej wiosce, tylko o jej wpływie na ciebie, niezależnie od tematu. Kiedy uznasz, że już wszystko gotowe, poczekaj na drugą falę pomysłów. Teraz spójrzcie razem na swoją listę. Czy są tu ludzie, których mógłbyś realnie zaprosić do swojej wioski? Czy są jakieś tematy, które ciągle powracają, nawet jeśli nie mają nic wspólnego z rozwojem wsi? Czy znasz kogoś, kto zajmuje się tym tematem i kogo mógłbyś zaprosić? Ustal 2-3 osoby, do których napiszesz lub zadzwonisz bezpośrednio, aby zaprosić je do siebie. Organizujesz małą imprezę dla max. 3 godziny, a może pół godziny wykładu, 1 godzina dyskusji i wieczór otwarty z przyniesionym jedzeniem?

Teraz powiedz nam: jakie osoby lub tematy odkryłeś? Jak to było nawiązać z nimi kontakt? Czy masz już pomysł, co temat może mieć wspólnego z Twoją wioską? Jak się czujesz, zapraszając ludzi na raczej nieznany temat? Koniecznie zdaj relację z przebiegu wydarzenia i jakie niezwykłe pomysły ze sobą przyniosła.

Jeżeli nasz stosunek do pieniędzy i darczyńców ma tak duży wpływ na sukces, warto przyjrzeć się temu bliżej. Wyobraź sobie następujące sytuacje i postaraj się jak najdokładniej opisać, jak się w nich czujesz. Co dokładnie Cię uszczęśliwia, co Cię denerwuje, co Cię przeraża? Kiedy czujesz opór, co dokładnie powoduje ten opór? Co mogłoby pomóc w jego rozpuszczeniu?

Osiągnąłeś punkt w swoim projekcie, w którym potrzebujesz przeglądu kosztów wdrożenia. Nikt nie chciał się tego podjąć, więc losowaliście i zadanie skończyło się na Was.

Stworzyłeś listę potencjalnych dawców i podzieliłeś ich sprawiedliwie między sobą. Na Twojej liście są dwie osoby, do których powinieneś się zwrócić.

Zostałeś zaproszony przez regionalną sieć przedsiębiorców do publicznej prezentacji swojego projektu podczas wykładu. Celem przemówienia była zbiórka pieniędzy. Tylko Ty masz czas tego dnia.

A teraz powiedz nam: w jakich sytuacjach czujesz się bardzo zmotywowany i naprawdę tego chcesz, a w jakich odczuwasz większy opór? Czy możesz opisać na czym dokładnie polega ten opór? Czy macie jakieś pomysły jak można by to rozwiązać? Jakie subtelne różnice między sytuacjami zauważyłeś?

Gotowy, gotowy, start. Wyjdź do świata i powiedz ludziom, jak wspaniałe jest to, co robisz, a jeśli oni też uważają, że to wspaniałe, zapytaj, czy chcieliby w tym uczestniczyć, przekazując darowiznę. Wybierz aspekt swojego projektu, który Cię ekscytuje i którego skala Cię nie przytłacza. Poćwicz 1-2 razy na przyjaciołach i znajomych i sprawdź, czy znalazłeś już język, który sprawi, że Twój entuzjazm będzie widoczny i przekonujący. A potem: porozmawiaj z kilkoma osobami, które mają dostęp do środków finansowych – osobistych lub biznesowych. Przećwicz wplatanie tematu pieniędzy w rozmowę jako zupełnie normalną część projektu.

A teraz powiedz nam: Jak było? Czy potrafisz już ubrać swój entuzjazm w słowa? Jak wybierałeś osoby, do których się zwracałeś? Jak się czułeś podczas rozmowy? Czy odniosłeś sukces? Dlaczego nie)? Czy Twoje nastawienie zmieniło się choć trochę?

Spędź trochę czasu w Internecie i spójrz na świat finansowania z perspektywy darczyńców. Dobrymi punktami wyjścia jest baza danych o funduszach (LINK zewnętrzny: http://www.foerderkatalog.de), wyszukiwarka fundacji (LINK zewnętrzny: https://www.stiftungen.org/verband/was-wir-tun/forschung-daten-und-wissen/stiftungssuche.html) (uwaga, pamiętaj, aby zaznaczyć tutaj „wsparcie” i „możliwość zastosowania nie wykluczona”, w przeciwnym razie otrzymasz również wszystkie fundacje, które tylko to spełniają własne projekty) oraz Federalne Ministerstwo Żywienia i Rolnictwa, ponieważ tam zazwyczaj administrowane są środki na promocję obszarów wiejskich (LINK zewnętrzny: https://www.bmel.de/DE/Laendliche-Raeume/03_Foerderung/foerderung_node.html), a także ministerstwa Twojego kraju związkowego. Teraz przyjrzyj się krajobrazowi finansowania nie w oparciu o to, czy Twój projekt wpisuje się w 100%, ale czy stoją za nim podobne cele i zapisz co najmniej 10 możliwych fundacji lub programów finansowania z jednym zdaniem na temat ich najważniejszego celu: co chcą osiągnąć na świecie? Na koniec zastanów się, które projekty w Twojej wiosce mogłyby się dobrze wpasować, aspekty, o których już myślałeś, lub zupełnie nowe inspiracje.

A teraz powiedz nam: Z jakimi celami spotykasz się szczególnie często? Na co organizacje i państwo chcą obecnie wydawać pieniądze? Jak dobrze to pasuje do Twojego projektu? Czy łatwo było znaleźć 10 potencjalnych dawców? Jak kreatywny byłeś, przenosząc go do swojej wioski? Co, jeśli w ogóle, zmieniło Twoje podejście do finansowania w wyniku tego zadania?

Załóżmy, że uważasz, że to świetny pomysł, aby mieszkańcy wioski rozpoczęli własną działalność gospodarczą, aby móc w sposób zrównoważony finansować wszystkie swoje projekty. Teraz pomyśl o systemie, który zapewni, że jak najwięcej pieniędzy wpłynie z firmy bezpośrednio do wioski. Stań także przed dylematami: kto może być akcjonariuszem, a kto nie? Jak przyciągnąć inwestorów, jeśli ich dystrybucja zysków jest ograniczona? Kto decyduje, które projekty we wsi otrzymają wsparcie, a które nie? Do jakiej organizacji zostanie przekazany zysk? Jak to jest obsadzone personelem? itp

Teraz powiedz nam: Który model opracowałeś dla siebie? Co Ci się w nim szczególnie podoba i gdzie nadal masz wątpliwości? Którą pozycję najbardziej chciałbyś mieć w tym modelu? Jakie masz obawy, gdy myślisz o dziesięciu latach do przodu? Czy łatwo ci jest myśleć w tych strukturach, czy raczej mniej?

Zaproś osobę, którą uważasz za otwartą i kreatywną, a która nie pochodzi z Twojej wsi, najlepiej nie z podobnej wsi w regionie - kogoś, kto ma perspektywę z obcego miejsca. Jeśli masz na to ochotę, możesz nawet udawać, że jest kosmitą i wyjaśniać mu Ziemię i jej logikę. Im dziwniejszy wygląd, tym lepiej. Zanim wyruszysz, spójrz na mapę wsi i dowiedz się, gdzie dokładnie przebiegają jej granice i z jakim zasięgiem tak naprawdę masz do czynienia, ponieważ wioski są znacznie większe niż ich zamieszkałe części.

Teraz poświęć kilka godzin i zwiedzaj wioskę, bardzo powoli. Przyjrzyj się wszystkiemu i porozmawiaj o wszystkim, robiąc notatki na temat wszystkiego, co odkryjesz: od trzcin wokół wiejskiej zieleni po stosy słomy obok turbin wiatrowych. Staraj się zachować wszystkie zasoby, które mogą być dostępne w wiosce, nie oznaczając niczego jako bezużytecznego. Gromadzisz zasoby i nie oceniasz, czy można je do czegokolwiek wykorzystać. Jeśli wdasz się w rozmowę z innymi osobami, wyjaśnij, że chcesz poznać wszystkie zasoby wioski i poproś o inne pomysły. Często nawet nie wiemy, co kryje się w stodołach, czego już nikt nie potrzebuje.

Potem wypijcie razem kawę i wspólnie pomyślcie, co moglibyście zrobić z tym, co uzbieraliście – niezależnie od tego, jak utopijne wydaje wam się to na początku. Jeśli masz już w wiosce zespół ds. zmian, zaprezentuj wyniki swoich badań na następnym spotkaniu.

A teraz powiedz nam: Jak było? Czego nowego nauczyłeś się w swojej wiosce? Czy przyjęcie nowego wyglądu było łatwe czy trudne? Czy są jakieś konkretne zasoby, w których się „zakochałeś”? Czy istnieją zasoby, w których przy najlepszej woli na świecie nie widać nic poza śmieciami? Jakie pomysły wpadłeś na pomysł? Co jeszcze, jeśli w ogóle, porusza się w tobie? Jak zareagowali inni, gdy powiedziałeś o swoich badaniach?

Zamknij oczy i poświęć chwilę w spokoju swoim myślom: jakie rzeczy są dla Ciebie szczególnie ważne, gdy myślisz o swojej wiosce, a nawet o życiu jako całości? Jakie wartości i zasady składają się na dobre życie (wspólne) dla Was? Nie bój się być żałosny, nie musisz nawet być realistą. Czas na utopię. W idealnym społeczeństwie...

Teraz otwórz ponownie oczy i zapisz kilka ważnych terminów. Spójrz na swoją listę? Czy jest kompletny? Czy brakuje czegoś jeszcze? Jeśli są tam wszystkie ważne terminy, sprawdź, czy możesz znaleźć kilka wzorców. Czy jest kilka podstawowych zasad, które są dla Ciebie najważniejsze? Jeśli chcesz, możesz sprawdzić inteligencję swojego ciała. Jeśli ktoś poprosi Cię o pomoc, stój prosto, stanowczo i powiedz słowo. Poproś drugą osobę, aby Cię szturchnęła, najpierw lekko, a potem coraz mocniej. Następnie wypróbuj następny termin. Szybko zauważysz, które terminy Cię wzmacniają, a które nie są tak istotne.

Teraz spróbuj sformułować 3-5 zasad z tych terminów, które są istotne dla wszystkich obszarów wsi, ekonomicznych, społecznych lub ekologicznych. Na przykład: „odmienność traktujemy z szacunkiem” lub „jesteśmy otwarci na nowości”. Dopracowuj swój wybór i sformułowania, aż zauważę, że promieniejesz od środka, ponieważ świat oparty na tych zasadach jest wspaniałym domem.

A teraz powiedz nam: czy łatwo czy trudno było ci zlokalizować siebie i podjąć decyzję? Czy masz dostęp do tego, co jest dla Ciebie ważne, a co mniej? Jak się czułeś, gdy odkryłeś swoje zasady? Czy uważa Pan, że rozwój wsi w oparciu o te zasady jest utopią czy możliwy do osiągnięcia? Co chcesz teraz zrobić z tą tęsknotą?

Wyzwanie społeczne

Wyzwania

Rozwiązanie

Wielkość

Szansa

Dlaczego nasza organizacja?

Podstawy naszej strategii

wizja

misja

Teoria zmiany

Klienci

strategia

Projekt 1

Projekt 2

Projekt 3

Analiza strategii

Skalowalność

skuteczność

Unikalne punkty sprzedaży

Ryzyko

organizacja

Model organizacyjny

zespół

Partner do współpracy

Finanse

wydatek

przychód

Potrzeby inwestycyjne

Wnioski o finansowanie i biznesplany w dużym stopniu się pokrywają – pomocne informacje można znaleźć także w części rozdziału „Finansowanie projektów”.

Kolejna mała wskazówka: zrób to ładnie! Dołącz zdjęcia wioski i ludzi i pozwól projektantowi przyjrzeć się temu jeszcze raz. Decyzje podejmowane są nie tylko na podstawie treści; automatycznie przywiązujemy większą wagę do estetyki.

Zdrowie jest kwestią bardzo indywidualną, podobnie jak zdrowe zaangażowanie. To, co jest idealne dla jednej osoby, dla innej jest zbyt dużym lub zbyt dużym wyzwaniem. Czas więc na introspekcję dotyczącą naszego stosunku do naszej wioski. Weź kartkę papieru i podziel ją na 3 kolumny, które opisz nagłówkami „Zrozumiałość”, „Użyteczność” i „Wrażliwość”. Arkusz dzielisz także poziomo na (+) i (-). Teraz pomyśl o swojej wiosce jako o całości i zapisz w punktach, o czym jesteś przekonany, we wszystkich 6 obszarach.

Rzeczy, które mają wpływ na wioskę, które dobrze rozumiesz (może to być wszystko, od relacji międzyludzkich po struktury administracyjne)

Rzeczy, które wpływają na wioskę, o których nie masz zielonego pojęcia

Rzeczy, które wpływają na wieś, gdzie masz poczucie, że możesz coś zrobić (bo tu masz kompetencje, bo myślisz, że można się ich nauczyć i zmienić, bo odpowiada to Twoim zasobom czasu,…)

Rzeczy, które mają wpływ na wioskę i na które wydaje ci się, że nie możesz nic zrobić

Rzeczy, które mają wpływ na wioskę, które uważasz za całkowicie znaczące i ważne

Rzeczy, które wpływają na wioskę, które uważasz za bezcelowe lub nieistotne

Teraz spójrz na swoje 6 kategorii: Czy skutkują one zadaniami, które byłyby dla Ciebie zdrowe?

A teraz powiedz nam: czy znalezienie odpowiedzi we wszystkich 6 kolumnach było dla Ciebie łatwe czy trudne? Czy twoja obecna rola w wiosce odpowiada temu, czego się tutaj dowiedziałeś? Jaki wpływ miała Twoja autodiagnoza? Jakie są tego konsekwencje dla Ciebie? Czy ogólnie w wiosce podążasz zdrową ścieżką?

Zacznij od sporządzenia listy mniejszych zadań, które powinien/może wykonać ktoś z wioski, aby wszystkim było przyjemniej. Być może masz już listę zadań do wykonania dla Twojego projektu, a może jakieś pomysły krążą Ci po głowie już od jakiegoś czasu. Nie ważne, żeby były to rzeczy najlepsze i najważniejsze, ważniejsza jest ilość niż jakość. Teraz wyobraź sobie, że musisz podjąć się tego zadania. Przyjrzyj się każdemu działaniu i przypisz je do strefy komfortu, strefy nauki lub strefy paniki, używając koloru lub symbolu. Jeśli w niektórych strefach nie ma wystarczającej ilości treści, aktywnie dodawaj tam pomysły, aż w każdej strefie będzie co najmniej 5 sugestii. Teraz spójrz na strefę nauki, czyli rzeczy, które sprawiają, że jesteś trochę podekscytowany, ale nie wpadasz w panikę i... ZRÓB TO (lub zacznij to robić) w ciągu najbliższych 48 godzin.

Teraz powiedz nam: czy pomyślałeś o podobnej liczbie rzeczy we wszystkich strefach, czy też twoja wyobraźnia ma wyraźne preferencje? Co sądzisz o pomyśle wejścia do strefy nauki w Twojej wiosce? Czy odczuwasz jakiś opór i jeśli tak, czy możesz go opisać? Co lub kto może pomóc ci zachować odwagę? Czego doświadczyłeś podczas handlu?

Najpierw ja, potem ty

Ważna jest niepodzielna relacja/czas zespołowy

Słucham cię uważnie

Jestem odpowiedzialny za swoje uczucia

Istnieją rozwiązania

Poznaję siebie i ciebie

Tylko rzeczy, które mogą pójść źle, mogą działać

Wybierz sytuację, najlepiej we wsi lub zmień sytuację, z którą jeszcze do końca nie skończyłeś. Być może nie jesteś pewien swojego zachowania lub nadal zmagasz się z zachowaniem innych. Teraz spójrz na sytuację konsekwentnie i jedna po drugiej ze wszystkich 3 pozycji:

Co widziałeś, spostrzegłeś, poczułeś, oceniłeś?

Jak myślisz, jak poradzili sobie z tobą inni? Jak pracowałeś, co wywołałeś? Co dokładnie zaobserwowali?

Jeśli teraz spojrzysz na sytuację z góry, beze mnie i ciebie, ale jakbyś oglądał film: jakie były interakcje między tobą a innymi? Jak mógłbyś opisać sytuację w możliwie najbardziej nieoceniający sposób?

A teraz powiedz nam: w jakich punktach te trzy historie są takie same, a w jakich się różnią? Czy masz stanowisko, które jest dla Ciebie szczególnie łatwe? Taki, który jest dla Ciebie trudny? Jak się czujesz z faktem, że wszystkie trzy historie są prawdziwe? Czy ciągłe przyglądanie się sytuacji coś zmieniło?

Możesz wykonać to zadanie sam, ale przyjemniej jest z kimś porozmawiać. Zacznij od symbolicznego pomalowania całego projektu lub jego części na środku strony. (Jeśli nie masz jeszcze planu, wykorzystaj to, co już masz na myśli, jako pomysł). Podziel teraz arkusz na 3 obszary, z których każdy przypisz do ekologii, społeczeństwa i ekonomii. Teraz zbierz wszystko, co przyjdzie Ci do głowy na temat tego, jak Twój projekt będzie działał w tych obszarach. Upewnij się, że myślisz o czymś dużym (globalnie) i małym (lokalnie), a także pozytywnie (co dobrego przyniesie twój plan w tym przypadku) i negatywnie (jakie negatywne skutki przyniesie twój plan w tym przypadku). Poświęć trochę czasu na zapisanie wielu aspektów. A teraz spójrz na artykuł: czy jest obszar, na który wywierasz szczególnie silny wpływ? Bardziej pozytywne czy bardziej negatywne? Czy przychodzą Ci na myśl rzeczy, które możesz dostosować, aby zapewnić tutaj większą równowagę?

A teraz powiedz nam: W jakim systemie Twój projekt jest szczególnie efektywny? Czy to cię zaskoczyło? Czy miałeś ochotę zaadaptować projekt tak, aby osiągnąć większą równowagę? Jak się czujesz z tą perspektywą?

To zadanie refleksji nie wymaga długopisu ani metody, zawiera tylko 2 pytania, które możesz sobie zadać:

Istnieje motywacja do zaangażowania się w swoją wioskę, która ma również związek z twoim rozwojem osobistym. Spróbuj dowiedzieć się jak najdokładniej, czego chcesz się tutaj nauczyć? Jakie „mistrzostwo” chcesz osiągnąć i jakie możliwości daje Ci projekt? (A jeśli chcesz wziąć długopis, zapisz od czasu do czasu temat do nauki, gdy go odkryjesz.)

Ten kurs zawsze dotyczył nowych sposobów patrzenia na rzeczy, opuszczania znanej perspektywy. Kiedy myślisz o swojej wiosce, jakie modele mentalne odkrywasz w sobie? Poświęć trochę czasu, aby zadać to pytanie i obserwować siebie w codziennym życiu: jakie milczące założenia Ci towarzyszą? Jakie kino mentalne lub przekonania odbierasz sobie i uważasz za prawdę? Gdzie ograniczasz siebie i swoje plany wewnętrznie?

A teraz powiedz nam: Czy sformułowanie tematów nauczania i modeli mentalnych było dla Ciebie łatwe czy trudne? Czy rzeczywiście możesz coś zrobić z pytaniami? Kiedy zastanawiasz się nad ostatnimi kilkoma dniami, jakie strategie samopoznania zastosowałeś? Jak dokładnie podchodzisz do przyglądania się swoim modelom mentalnym? Co wyciągasz z tych rozważań?

Jeśli uczenie się osobiste ma tak duży wpływ na uczenie się systemowe, najwyższy czas, aby stało się to problemem. W ramach ostatniego zadania przyjrzałeś się tematom nauczania i modelom mentalnym. A teraz wyjdź i porozmawiaj o tym tak szczerze, jak tylko potrafisz. W pięciu różnych rozmowach opowiedz nam, czego odkryłeś o sobie i naprawdę zainteresuj się tematami uczenia się innych. Zachęcamy do wspólnego zastanowienia się, w jaki sposób możecie wspierać się nawzajem w nauce i wspólnie cieszyć się tym, jak fajna i ekscytująca jest nauka. Wybierz 5 partnerów do rozmowy, którzy są tak różni, jak to możliwe i z którymi masz bardzo różne relacje.

A teraz powiedz nam: Jak było? Czy łatwo było ci rozmawiać o swojej nauce? Czy udało Ci się dowiedzieć, czego inni chcą się uczyć? Co możesz zrobić, aby nauka była powszechna w Twojej wiosce?